MALZEMELER

GELENEKSEL TÜRK EBRU SANATINDA KULLANILAN MALZEMELER

KİTRE: Kitre, Anadolu’da yetişen, geven türü dikenli bitkilerden elde edilen, yapışma özelliği az olan bir zamk çeşididir. Suyla birlikte karıştırılarak uygun kıvam elde edilir. Piyasada aktarlarda bulunabilen kitrenin plaka halinde, beyaz ve topraksız olanları tercih edilmelidir.Kitre hazırlanırken yaklaşık 1 hafta suda bekletitilir.Bu süreçte ara ara karıştırılıp süzülür.Suyla karışması zordur ve çok uğraştırıcıdır.Çalışırken geleneksel ebrunun sınırlarından çıkmak istemeyenler bu kıvam artırıcıyı tercih ederler.

DENİZ KADAYIFI: Deniz kadayıfı diğer ismiyle kerajin (carrageen) bir tür gıda kıvam artırıcısı olarak kullanılmakta olup deniz yosunudur.Büyük okyanusta japonya civarlarında bol miktarda bulunur. Mısır çarşısında kurutulmuş yosun hali satılmaktadır.Kaynatılıp içildiğinde astıma iyi geldiği bilinmektedir.Kullanımı çok kolay olup ideal karışma sıcaklığındaki suya bir mikser yardımıyla yarım saat içinde hazırlanır 3-4 saat sonra da kullanılmaya başlanabilir.Şu an tüm büyük sanatçılar kitre yerine kerajin kullanmaktadır.Verdiği sonuçlar mükemmeldir.

FORMALDEHİT: Bir kimyasal sıvı olup, kansorejen olduğu söylenmektedir. Kerajine katıldığında kullanım ömrünü 10 kat uzatmaktadır.

TEKNE: Ebru yapımında tekne dediğimiz, içine kitre konan kaplar kullanılır.Tercih edileni 1.2 mm çelikten olanlarıdır.Sıyırma mili veya yumuşak kenarlı olanları tercih sebebidir. 35,5×50,5 ideal ölçülerdir.

FIRÇA: Fırçanın sapı için geçmişten beri  gül dalı kullanılır.Bunun dalın esnek yada sert olmasıyla bir ilgisi olduğunu düşünmemekle beraber gülün asiliyeti ve temsil ettiklerinden dolayı kullanılıyor olabilir. Farklı muadil bir ürün olarak fındık dalı kullananlar vardır lakin hiç kimse tavsiye etmez.Kıllar ise, at kuyruğundan elde edilir.Sentetik at kuyruğu artık at kuyruğunu temin etmenin zorluğundan ve pahalılığından üretilmeye ve gerçek diye satılmaya başlanmıştır.Yeni başlayanların dikkat etmesi gerekir.Farkı parlaklığından anlaşılır.Gerçeği (yağlarından arındırmak için gaz yağında temizlenmişi ) mat olur.

BOYALAR: Ebru yapımında genellikle oksit kırmızı, oksit sarı, oksit siyah, lahur çiviti kullanılırdı.Bunlar doğal olduğu için ve kolay bulunduğu için tercih edilirdi. Diğer renkler de bunların karışımından elde edilirdi.Zamanımızda her türlü pigmentten ebru boyası elde edilebilinmektedir. Dolayısıyla renk kartelasından elde edilemeyen renk kalmamıştır.En önemli konu ise kimyasal pigmentlerin-boyaların geleneksel ebru da kullanılamayacağı,kullanılırsa o yapılan işin-sanatın Ebru olmayacağı Türk ebrusu denemeyeceği hele hele geleneksel kelimesinin kullanılması abesle iştigaldir.

Güzel bir ebru için renkleri uyumlu kullanmak önemlidir. Bu nedenle koyu renklerden başlanarak renkler kullanılır. Tabandaki siyah boya, üzerindeki boyaları canlı ve aktif gösterir. Aralardaki beyazlar da renklere hareket getirir.

ÖD: Renklerin kitre üzerinde kalmasını ve açılmasını sağlar. Boyanın içine damlatılarak kullanılır.

BİZ: Çeşitli kalınlıklarda kalem boyunda demir çubuklardır, ebruya şekil vermekte kullanılır.

TARAK: Ucunda eşit aralıklarla demir iğneler bulunan ince uzun tahta parçası. Özel desenler vermek için kullanılır.

KAĞIT : Emici özelliği fazla ve mat olanları tercih edilir. Genellikle birinci hamur kâğıt kullanılır.

SERGEN: Özel ebru kurutma tezgahı. Raf raf yapılır,delikli plastik telden olur.Düzgün bir kurutma için elzemdir.

Bunların dışında Suluk,Damlalık,plastik Spatül,havlu peçete,istenirse önlük kullanılır.

Malzemeler herhangi bir yerden temin edilebilir.Lakin bir tavsiye eden olmadan almak kendi kendine ebru yapmaya,öğrenmeye çalışmak bedbahtlıktır. Mutlaka bir öğreticiden ustadan ders alınması gerekir.

Yoruma kapalı.